Luang Prabang

Bærinn sem gleymdist

Þig setur hljóðan að ganga um forn stræti Luang Prabang því kyrrðin er tær sem sumarnótt í Flatey. Það skín einhver ójarðnesk og fögur heiðríkja úr feimnum andlitum íbúanna, sem lifa enn samkvæmt hefðum genginna kynslóða.
Takturinn hefur lítið breyst þó mótorfákar renni hjá og dauf rafljós lýsi út í svala nóttina. Þú heldur í þér andanum þegar þú gerir þér grein fyrir að þú ert einn af þeim síðustu sem upplifir stað sem þennan á okkar gervihnattaöld; borg sem er dæmd til að breytast því upp var fundin hnattvæðing. Enn er þó tækifæri til að upplifa síðustu óspilltu borg heimsins; hina fornu höfuðborg máttugs konungsveldis: Luang Prabang.

Þú vaknar snemma morguns til að færa meinlætamunkum fórnir. Þeir standa prúðir í röðum, klæddir í gulrauða kufla og virðast engan mun sjá á bleiknef frá Stapplandinu góða eða boginni kerlu sem mætt hefur á hverjum morgni í áratugi.

Sama blíðlyndið og fordómaleysið birtist þér á næturmarkaðnum þar sem yndisfríðar stúlkur af ættum fjallafólks og flökkuþjóða sitja og bjóða vefnað sinn eða silfurgripi karlanna. Þær sitja útlenskar í framandi borg með postulínshúð suðursveita Kína, dulúðug skásett augu mongóla eða rauðar eplakinnar upprunar úr Himalæjahlíðum Tíbet. Þú sérð enga túrista – bara ferðamenn og þú ert ekki frá því að hafa séð glitta í Tinna…jú og þarna hleypur Tobbi á eftir hestvagni.