Víetnam

Saigon

Það er bara ein borg einsog Saígon. Það er ekki hægt byrja lýsingu á
Saígon með samlíkingu við einhverja aðra heimsborg til að draga upp mynd
af umgjörðinni og andanum fyrir lesendum. Í dag heitir borgin í raun Ho
Chi Minh borg eftir frelsishetju Víetnam og kommúnistaleiðtoganum en
jafnt heimamenn sem flestir gestir tala um Saígon.

Umhverfið einkennist af arfleifð nýlendutíma Frakka sem stýrðu Franska
Indókína (Víetnam, Kambódía og Laos) frá Saígon og skipulögðu borgina að
franskri fyrirmynd. Boulevard-breiðstræti með vel snyrtum gróðurreitum á
veglegum umferðareyjum og gosbrunna og myndastyttuhólmum. Breið
hringtorg með þúsundum mótorhjóla í skipulögðu kaosi sem liðast áfram
slysalaust samkvæmt aksturslagi sem virðist byggjast meira á dulvitund
en aðgát og athygli. Það er hverju vestrænum gesti lexía að komast yfir
götu í Saígon. Sumir segja að best sé að ganga blindandi. Það er í það
minnsta öruggast að taka ekki snögg viðbragð.

Ekki eru mörg ár síðan reiðhjól og þríhjól með farþegavagni voru
algengustu farartækin í Saígon en í landi sem státar af einhverri
hröðustu efnahagsuppbyggingu í heimi ríða nú flestir mótorfák. En það er
samt einhver ljúfur sveitablær yfir Saígon. Kannski að það séu hinir
einkennandi breiðbarða basthattar en enn sjást víða og minna á
hrísgrjónaekrur og sölufólkið sem gengur með varning sinn í tágarkörfum
hangandi á herðaslá eða þessi sérkennilegu hægindi á ganstéttunum þar
sem fólk situr flötum beinum eða á plaststólum og selur varning sinn eða
er bara að virða fyrir sér örtröðina og ösina. Já það er mikil ös í
Saígon. Mikil mannmergð, allstaðar ys og þys og allir þessir asísku
framandi angar. Svo mikið mannlíf að stundum verður Íslendingum nóg um.

Ólík mörgum Asískum borgum er Saígon ekki torfær gangandi vegfarendum og
hún dregur gesti sína út kvöld sem morgna til verslunarferða, könnuna og
skemmtunar. Með breiðum götum og umfangsmiklum ganstéttum skapast
götulíf sem minnir oft meira á Suður Evrópu en Asíu.

Evrópskar byggingar og stíll nýlendutímans með frönskum elegans og
asískum blæ gefur Saígon einstakan brag. Hotel de Ville, Notre Dame
kirkjan, Óperuhúsið og gamla pósthúsið eru einhverjar virðulegustu og
mest einkennandi byggingar nýlendutímans. En þá eru ónefnd kólóníal
hótelin. Frægast er að sjálfsögðu Continental hótelið sem er leiksvið
margra kvikmynda t.d. The Quiet American en þar bjó yfirleitt, Graham
Greene, höfund upprunalegu bókarinnar. Grand Hotel og The Majestic eru
þó betri hótel þó þau sé ekki eins fótegenísk og fræg og Continental.

Flestir þekkja Víetnam af Víetnamstríðinu, sem að sjálfsögðu kallast
Amarískastríði í Víetnam, eða kannski af kvikmyndum um stríðið. Saigon
bregður oftast fyrir í þessum stríðstmyndum og þó margir áratugir séu
liðnir frá stríðinu og þeim tíma sem flestar kvikmyndirnar voru gerða er
greinilegur samhljómur með borginni í dag og þessum myndum. Skuggi
stríðsins liggur ekki yfir borginni þrátt fyrir að víða sjáist mjög
merki þessi. Á götum eru seldir minjagripir úr stríðinu (sem flestir eru
að sjálfsögðu nýleg framleiðsla) og í borginni er að finna söfn og
minnisvarða um stríðið. Það er hverjum gesti nausynlegt að staldar við
þennan þátt í fortíð borgarinnar og þjóðarinnar.